Recent plaatste ik een bericht op LinkedIn. Jaren geleden kreeg ik van mijn hoogvliegers het advies om me op sociale media vooral op de inhoud te richten. Sindsdien probeer ik vooral te delen wat mijzelf verwondert, aan het denken zet of waarvan ik vermoed dat mijn netwerk er iets aan heeft. Geen (nou ok dan: zo min mogelijk) commerciële borstklopperij en vooral inhoud, inspiratie en het liefst een mooie gedachtenwisseling.
En wat gebeurde er? Onder mijn bericht verscheen een reactie waarin iemand vooral haar eigen dienstverlening onder de aandacht bracht. Uiteraard inclusief een handige link naar haar website. Mijn verhaal als springplank voor andermans verkooppraatje. Gratis guerrillamarketing, zullen we maar zeggen. 😉
Ik moest me echt even achter de oren krabben. Hoe wilde ík hier eigenlijk hoffelijk mee omgaan? Laat ik het passeren, spreek ik de ander erop aan of verwijder ik de reactie? En wat zegt mijn eigen ongemak hierover? Het zette me aan het denken over mijn grenzen, mijn verwachtingen en mijn vermogen om ook in dit soort situaties groot te blijven luisteren.
Geschreven door Petra Hiemstra | 22 november 2026
Opmerkelijk genoeg werd ik door verschillende mensen uit mijn netwerk op de reactie gewezen. Zij vonden het niet bijzonder charmant en eerlijk gezegd begreep ik wel wat ze bedoelden. Want er bestaat een verschil tussen iets toevoegen aan een gesprek en het gesprek gebruiken als gratis acquisitiekanaal.
Het deed me denken aan een verjaardagsfeestje waarbij een gast, na de eerste kop koffie, plotseling zijn verkoopstandje uitklapt. ‘Wat gezellig dat jullie er allemaal zijn! Nu ik jullie toch spreek, wil ik jullie graag even wijzen op mijn fantastische dienstverlening.’ Tsja. Het mág misschien, maar is het ook … elegant?
Nieuwsgierig geworden ging ik op onderzoek uit. En wat blijkt? In het Engels bestaat er een term voor dit verschijnsel: comment hijacking, letterlijk vertaald: reactiekaping. Je gebruikt de reactieruimte onder het bericht van iemand anders om aandacht te trekken voor je eigen boodschap, merk of dienstverlening. Zelf noem ik het liever aandachtskaping: je kaapt niet alleen de reactie, maar ook een stukje van het podium van de ander.
Het doet denken aan guerrillamarketing: een creatieve, vaak onverwachte manier om met weinig middelen veel aandacht te trekken. Alleen wordt hier niet een bushokje of winkelstraat als podium gebruikt, maar het LinkedIn-bericht van iemand anders. De investering is minimaal, de mogelijke zichtbaarheid aanzienlijk. Of de oorspronkelijke auteur daar zo blij mee is, blijft natuurlijk de vraag.
Al in 2016 schreef Shauna McGee Kinney over comment hijacking. In 2022 besteedde ook Ant Hodges er aandacht aan. Beiden bespreken hoe je via reacties op andermans berichten je eigen zichtbaarheid kunt vergroten, maar ook hoe dat ten koste kan gaan van de waardering van de oorspronkelijke auteur. Want aandacht trekken is één ding, waardering verdienen iets anders.
Het verschijnsel beperkt zich natuurlijk niet tot LinkedIn. Ook in gewone gesprekken gebeurt het voortdurend. Iemand vertelt iets persoonlijks en voor je het weet, begint de ander over zichzelf. Iemand deelt een dilemma en krijgt onmiddellijk een ongevraagd advies. Of iemand vertelt enthousiast over een nieuw initiatief, waarop een ander vooral uitlegt hoe geweldig zijn eigen initiatief is.
Bij Grootluisteren draait het juist om oprechte belangstelling voor het verhaal van de ander. Daarbij is het adagium: éérst erkenning geven, vervolgens oprecht nieuwsgierige, verdiepende of verrijkende vragen stellen en pas daarna eventueel een nieuw perspectief toevoegen. Niet onmiddellijk het gesprek naar jezelf toe trekken, maar ruimte maken voor wat de ander werkelijk wil vertellen. Want luisteren is iets anders dan wachten tot je zelf weer aan het woord mag. En Grootluisteren is al helemaal iets anders dan groots reclame maken. 😉
Natuurlijk hoeft LinkedIn geen brave theekrans te worden. Ik houd juist van eigenzinnigheid, humor, nieuwe perspectieven en gezonde tegenspraak. Soms kan een verwijzing naar je eigen werk buitengewoon relevant zijn. Het gaat mij dan ook niet om een verbod op zelfpromotie, maar om iets subtielers: digitale hoffelijkheid.
Hoffelijkheid vraagt om tact: het vermogen om aan te voelen wat in een bepaalde situatie passend, respectvol en behulpzaam is. Online betekent dat bijvoorbeeld dat je eerst kijkt naar de bedoeling van een bericht voordat je je eigen boodschap eraan vastknoopt. In onze aandachtseconomie, waarin menselijke aandacht een schaars en waardevol goed is geworden, wordt het misschien wel een kunst om niet voortdurend zelf in de schijnwerpers te willen staan.
Misschien kunnen we onszelf, voordat we op ‘Reageren’ klikken, één eenvoudige vraag stellen: draag ik werkelijk iets bij aan het verhaal van de ander, of gebruik ik vooral diens podium voor mijn eigen verhaal?
Na innerlijk beraad, besloot ik de schrijfster te laten weten dat ik vanuit mijn netwerk verschillende reacties op haar bericht had gekregen. Daarmee wilde ik haar op een hoffelijke manier laten weten hoe haar bijdrage werd ervaren, zonder haar publiekelijk terecht te wijzen. Tegelijkertijd gaf ik haar de ruimte om haar reactie zelf aan te passen of te verwijderen.
Dat deed ze niet. Uiteindelijk besloot ik de ongewenste zelfpromotie onder mijn bericht te verwijderen. Niet omdat ik geen tegenspraak of andere perspectieven waardeer, maar omdat ik mijn reactieruimte graag beschikbaar houd voor een inhoudelijke gedachtenwisseling. Was dat de juiste keuze? Ik weet het niet.
Misschien had ik het moeten laten staan. Misschien had ik duidelijker kunnen zijn over mijn bezwaar. Of misschien hoort bij digitale hoffelijkheid ook dat je vriendelijk, maar beslist je eigen grenzen mag bewaken. Grootluisteren betekent immers niet dat je iedereen onbeperkt de microfoon hoeft te geven.
Wie het podium van een ander betreedt, kan verschillende dingen doen: deelgenoot zijn aan het gesprek, bijdragen en toevoegen of de microfoon overnemen. Misschien is dat wel de essentie van digitale hoffelijkheid. Niet alleen willen zenden, maar ook bereid zijn te ontvangen. Niet alleen zichtbaar willen zijn, maar ook de ander willen zien.
En wil je toch graag je eigen verkoopstandje uitklappen? Dan heeft LinkedIn daar gelukkig een uitstekende plek voor: je eigen tijdlijn! 😄
Hoe zouden jullie hiermee zijn omgegaan? Laat je zo’n reactie staan, spreek je iemand erop aan of verwijder je die uiteindelijk zelf? En waar ligt voor jullie de grens tussen digitale hoffelijkheid en het bewaken van je eigen grenzen?