The Let Them Theory van Mel Robbins – zelfs nuttig voor kritische hoogvliegers

The Let Them Theory Mel Robbins

The Let Them Theory van Mel Robbins – Waarom twee simpele woorden verrassend veel mentale ruimte kunnen opleveren – zelfs voor kritische hoogvliegers

Laat ik eerlijk beginnen. Ik heb van nature een gezonde argwaan richting New York Times Bestseller-auteurs met hun ‘life-changing tools waar miljoenen mensen niet over uitgepraat raken’. Je kent ze wel: “Ik zat diep, raakte alles kwijt en nu leer ik jou in 6 stappen hoe je miljonair wordt vóór je ontbijt.”
Dan denk ik toch: hoe representatief is dit voor de gewone sterveling? Voor iemand als ik?

En toch. Ik heb ook geleerd mijn reserves te herkennen, erkennen en parkeren. Want: als miljoenen mensen iets lezen, zit er meestal iets in dat resoneert. Zelfs voor kritische hoogvliegers. En dus belandde The Let Them Theory – een aanrader van een van mijn coachees – in mijn koffer richting Oberstdorf.

door Petra Hiemstra, 1 februari 2026

Let Them. Let Me. Serieus? Tattoo-waardig zelfs?

Mel Robbins opent stevig: sommige mensen laten Let Them – Let Me op hun lijf tatoeëren. Mijn eerste gedachte? Zijn ze gek geworden?

Let Them Theory Tatoos

Let Them Theory Tatoos

Het antwoord: nee, dat valt mee.

Wat Robbins verfrissend maakt, is dat ze geen enkele moeite doet om haar schaduwkanten te verbloemen. Ze beschrijft openhartig over haar ADHD-brein en zijn – en over de chaos en impact daarvan op haar huwelijk, haar kinderen en haar omgeving. Geen gelikt succesverhaal, maar een rommelige werkelijkheid waar veel mensen zich in herkennen. Extra aardig dat ze dit boek schreef, samen met haar dochter: Sawyer Robbins.

Van de 5-secondenregel naar mentale soevereiniteit

Wie Mel Robbins kent, kent ook haar eerdere concept: de 5-secondenregel.
5-4-3-2-1 – actie.
>Niet denken. Niet uitstellen. Niet analyseren. Gewoon doen.

  • 1-2-3-4-5 – uit bed als de wekker gaat

  • 1-2-3-4-5 – die rekeningen openen die al maanden op het aanrecht liggen

De kern: problemen los je niet op door er eindeloos over na te denken. Wachten tot je er “zin in hebt” is een garantie voor stilstand. Niemand komt je redden.

De 5-secondenregel hielp haar haar leven en carrière weer op de rails te krijgen. Maar pas later ontdekte ze waar haar uitstelgedrag, zelftwijfel en overanalyse écht vandaan kwamen.

Plot twist: het ligt niet aan jou (maar aan hoeveel macht je weggeeft)

Robbins’ centrale inzicht:

Als je het moeilijk vindt je leven te veranderen, je doelen te bereiken of gelukkiger te zijn – het ligt niet aan jou.
Het ligt eraan dat je onbewust je macht in handen van anderen legt.

En daar verschijnt de Let Them Theory.

Let Them betekent:

  • laat mensen hun eigen leven leiden

  • laat ze hun eigen keuzes maken

  • laat ze zich tonen zoals ze zijn

Niet omdat je alles goedvindt.
Maar omdat je erkent dat je controle loslaat die je nooit had.

Hun gedrag zegt niets over jouw waarde.
Elke keer dat je hun gedachten, meningen of emoties verinnerlijkt als bewijs dat jij tekortschiet, lever je simpelweg je macht in.

Let Me: de stap naar volwassen autonomie

Daartegenover staat Let Me – misschien wel het krachtigste deel van het boek.

  • Laat me mijn geluk serieus nemen

  • Laat me mijn dromen najagen

  • Laat me grenzen stellen die mijn gemoedsrust beschermen

  • Laat me relaties kiezen die mij verheffen

  • Laat me genoeg van mezelf houden om weg te lopen als het niet meer klopt

De essentie: jij bent de bron van je eigen voldoening en vreugde.

Maar… laat je mensen dan stikken?

Nee. Robbins is hier verrassend genuanceerd.
Ze pleit niet voor kil individualisme, maar voor motiverend ondervragen:

  • Wat helpt jou om een eerste stap te zetten?

  • Wat heb je nu nodig?

Je kunt nog steeds:

  • een heilige, veilige (groot)luisterruimte bieden;

  • pijn erkennen;

  • praktisch helpen (eten brengen, huis poetsen, gras maaien, mensen met babies ladingen papieren bordjes en bestek bezorgen om hen zo te helpen hun huishouden te verlichten);

  • mensen verbinden aan coaches, werkgevers, opdrachtgevers of bondgenoten.

In die zin raakt haar benadering aan wat Geweldloze Communicatie zo bekend maakte:
eenvoudig in theorie, soms zo ontzettend weerbarstig in de praktijk.

Praktijktest: KLM, een zoekgeraakte koffer en Oberstdorf

Ik las dit boek tijdens mijn vakantie. En prompt belandde ik in een real-life oefenmoment.
Mijn KLM-vlucht werd gecanceld. Eerst was ik één van de eersten. Uren later één van duizenden. Nauwelijks personeel dat zich gedurende de uren steeds meer terugtrekt. Passagiers die steeds bozer worden vanwege het uitblijven van heldere communicatie en instructies. Pas na vijf uur: een mail. Vlucht verzet. Terug naar huis.

De volgende dag las ik op NU.nl dat ook die vluchten waarschijnlijk zouden uitvallen. Mijn batterij was leeg. Ik stond op het punt mijn hele vakantie te annuleren.
Tot mijn Lief droog vroeg: “Waarom neem je niet gewoon de trein?”
Gelijk had hij.

En die koffer? Twee weken radiostilte. Geen telefoon, geen app, geen mail.
Helpt Let Them dan? Eerlijk: met mate. De onzekerheid was irritant.

Maar Let Me hielp me wél:

  • een skibroek scoren in de uitverkoop (die had ik écht nodig);

  • toiletartikelen inslaan bij Drogerie Müller (sowieso een persoonlijke favoriet);

  • open kaart spelen in hotels (ja, helaas geen koffer – dus dineer ik met bergschoenen aan);

  • yoga in een pyjamabroek (werkt verrassend goed).

Het gaf me mijn handelingsvrijheid terug. Ik realiseerde me: met enkele wezenlijke spullen kan ik óók prima van mijn vakantie genieten. 
En ja: enkele dagen na thuiskomst dook mijn koffer alsnog op. Gelukkig. Pfff …

En nu: hoogvliegers, dit is voor jullie

De hamvraag voor veel hoogvliegers:
hoe ga je om met collega’s, leidinggevenden of systemen die langzamer, anders bedraad of minder analytisch zijn dan jij?

Blijf je je ergeren?
Laat je energie weglekken?
Of pak je je macht terug?

Een prachtig voorbeeld: mijn nichtje, die zich geregeld ergert aan haar ADHD-moeder, leerde van haar psycholoog:

“Kun je haar laten zijn wie ze, haar verdragen én je eigen grens benoemen?”

Dus:
Mam, als jij eindeloos wilt praten – ga je gang. Maar na vijf minuten zit mijn luistertank vol. Dan stop ik met luisteren.

Dat is Let Them én Let Me in actie.

Conclusie: simpel, scherp en verrassend toepasbaar

The Let Them Theory is geen wondermiddel.
Maar het is wél een helder, praktisch en soms confronterend kader voor wie zijn energie, autonomie en relaties serieuzer wil nemen.

Juist voor kritische hoogvliegers. Juist omdat het zo bedrieglijk eenvoudig klinkt.

👉 Heb jij ervaringen met Let Them – Let Me?
👉 Herkenbare irritaties, doorbraken of oefenmomenten?

Deel ze gerust via petra.hiemstra@haagsehoogvliegers.nl – ik voeg inspirerende voorbeelden graag toe onder dit artikel.

Tip: wil je verder kijken of luisteren?

Klik hier voor de TED Talk van Mel Robbins over de 1-2-3-4-5-Regel
Of beluister hier in deze podcast hoe ze zelf over de Let Them theorie vertelt.

Grote kans dat je jezelf ergens in haar verhalen tegenkomt.

Delen: