De transformatie van professional naar leiderschap in 10 innerlijke bewegingen
door Petra Hiemstra – 24 februari 2026
De magische transformatie van professional naar leiderschap vindt gemiddeld rond het 40e tot 45e levensjaar plaats. In mijn praktijk zie ik dat deze overgang zich verrassend goed laat samenvatten in tien innerlijke bewegingen:
Van Discipline naar Devotie
Van Hard Werken naar Zacht Werken
Van de dingen Goed Doen naar de Juiste Dingen Doen
Van Zelf Doen naar (zoveel mogelijk) Laten Doen
Van FaalAngst naar Succes- of StraalAngst
Van De Beste Zijn naar Anderen Beter Maken
Van Perfectionisme naar Prutmarge en Progressie
Van Roofbouw naar Liefde voor je Lichaam
Van Doen vanuit Moeten naar Doen vanuit Willen en Zijn
Van Eenzaamheid naar Een-saamheid
In onze jonge jaren leven velen sterk vanuit discipline. We willen het goed doen. Het juiste doen. Vaak komt dat voort uit een diep verlangen naar erkenning van ouders en opvoeders.
Als overlevingsmechanisme kan discipline doorslaan. Denk aan hard werken, emoties onderdrukken, roofbouw plegen op je lichaam en faalangst.
Lang gaat dat goed. Tot het moment dat je de stap wilt maken van professional naar leider. Dan ontstaat een uitnodiging: van hard naar zacht werken.
“Hard werken wordt beloond”, zegt het spreekwoord. Dat klopt vaak. Tegelijk kan hard werken hartzeer opleveren. Het kost soms meer energie dan het geeft.
Een vraag om bij stil te staan: werk jij hard of zacht? Stel dat je leven een bergbeklimming is. Ren je de berg op zonder te kijken naar risico’s? Sta je straks uitgeput op de top? En hoe zit het met je naasten? Neem je hen mee of raak je hen onderweg kwijt?
Zacht werken werd bekend door Ellen de Lange-Ros. Zij beschrijft zacht werken als een andere verhouding tot tijd. Meer luisteren naar lichaam en omgeving. Meer ruimte voor intuïtie en creativiteit.
Zacht werken vraagt ook om het nut van onnuttige tijd. Tijd om niets te doen. Juist daar ontstaan vaak de beste inzichten.
Wie deze beweging maakt, krijgt ruimte voor de volgende stap: van het goede doen naar het juiste doen.
Het juiste doen roept vaak weerstand op. Jouw waarheid vraagt anderen soms om patronen los te laten. Dat is spannend.
Leiderschap betekent mensen meenemen in een richting die nog niet vanzelfsprekend is. Dat vraagt meesterschap.
Betekent dit dat je zonder erkenning moet? Zeker niet. Steun van vrienden en familie blijft essentieel. Wat wel verandert is je relatie tot erkenning van de massa. Eerst weerstand. Dan acceptatie. En uiteindelijk: “dat vond ik ook altijd al”.
Die eerste weerstand is beter te dragen als je verbonden bent met je zielsplan. Met vragen als: wie ben ik? Wat wil ik? Wat heb ik hier te brengen?
Hard werken doen we vaak zelf. Vanuit bewijsdrang. Of vanuit controle.
In leiderschap verschuift dit. Je laat steeds meer doen door anderen. Zo ontstaat ruimte om te zijn. Om te voelen. Om patronen te zien.
Een reflectievraag: hoeveel tijd maak jij vrij om echt te luisteren? Naar jezelf en naar het grotere geheel?
Voor veel hoogvliegers ligt hier hun grootste waarde. Sensitiviteit. Helder waarnemen. Verbinding voelen.
Laten doen vraagt loslaten. Dat leer je vaak met vallen en opstaan. Zelf moest ik dat ook leren. Jarenlang hield ik vast. Tot ik ontdekte hoe rijk ontvangen kan zijn.
Een helpende zin:
Moet ik dit nu doen?
Moet ík dit doen?
Moet ik Dit nu doen?
Moet ik dit nú doen?
Faalangst is herkenbaar. Wat als het niet lukt? Hoor ik er dan nog bij? Ben ik nog loyaal?
Veel mensen passen zich aan. Tot dat niet meer gaat. Dan begint dieptewerk.
Dieptewerk helpt om oude overtuigingen los te laten. Om meer jezelf te worden. Om het juiste te doen en de consequenties te dragen.
En dan gebeurt iets bijzonders. Na faalangst kan succesangst ontstaan. Of wat Sandra Leefmans zo mooi straalangst noemt.
Wat als het wél lukt?
Wat als je zichtbaar wordt?
Wat doet dat met relaties?
Veel hoogbegaafden vrezen niet succes zelf maar verlies van verbinding. Straalangst raakt aan loyaliteit en erbij horen. Een existentieel vraagstuk voor velen.
Veel hoogvliegers kennen de drang om de beste te zijn. Daaruit ontstaan ook prachtige innovaties.
Het meesterschapsmodel beschrijft een natuurlijke ontwikkeling:
20–30 jaar: talentontwikkeling
30–40 jaar: professionaliteit
40–45 jaar: reisgezel
45–55 jaar: meester
55+: meesterkunstenaar
Hoe verder je komt, hoe belangrijker overdracht wordt. Didactiek. Inspiratie. Grootluisteren.
Dirigenten zijn hier prachtige voorbeelden van. Zij laten anderen excelleren.
Kijktips:
Itay Talgam in zijn befaamde TED-talk ‘Lead Like The Great Conductors’
Veel hoogvliegers ook wel uitvinders, gekken, lastpakken, rebellen en ‘misfits’ genoemd
Leestip:
Meesterschap van Paul Donders en Chris Sommer
Grote transformaties duren lang. Vaak tien tot twintig jaar. Perfectie past daar niet bij.
Leiders leren observeren, adresseren en prioriteren. Ook leren ze loslaten dat iedereen tevreden moet zijn.
Veel mensen lijden aan the disease to please. De neiging om het iedereen naar de zin te maken. Dat remt leiderschap.
Daarom pleit ik voor prutmarge.
Bij mij mag 15% prut zijn.
70% goed.
En 15% excellent.
Prutmarge creëert ruimte voor groei. Voor lef. Voor progressie.
Leestips: Vreneli Stadelmaier – F*ck die onzekerheid.
Marry de Gaay Fortman – Verdrink geen dooie eend
Als coach vergelijk ik mijn lichaam met een cello. Een instrument dat afgestemd moet blijven.
Roofbouw vernauwt je bandbreedte. Zelfzorg verruimt die juist.
Coaching is relationele topsport. Je lichaam is je instrument. Hoe beter je het onderhoudt, hoe meer je kunt geven.
Dichter Ed Hoornik sprak prachtig over ‘hebben en zijn‘. Zijn vraagt aanwezigheid. Alertheid. Innerlijke uitlijning.
Zodat je jezelf én anderen kunt grootluisteren. En grootluisteren vraagt:
100% aandacht bij jezelf.
100% bij de ander.
100% bij het grotere geheel.
Topsport vraagt focus en rust. Grootluisteren ook.
Roel Bouwkamp biedt in zijn boek Gespreksvormen zes mooie reflectievragen om dit te toetsen. Ze gaan over echtheid, concreetheid en bereidheid tot echte ontmoeting.
1. In hoeverre ben je bereid de ander echt helemaal te begrijpen en iets toe te voegen dat de ander verder brengt in zijn/haar ontwikkeling (of begrijp je de ander juist helemaal niet)?
2. Geef je écht op de ander (of juist helemaal niet)?
3. Ben je in je reacties concreet en specifiek (of juist helemaal niet, je bent vaag)?
4. Voel je je, in je relatie tot en met de ander, echt helemaal jezelf (of juist helemaal niet, speel je een rol)?
5. Stel je de zaken werkelijk zoals je ze ziet (of vertel je helemaal niet hoe de zaken er volgens jou voor staan)?
6. Bespreek je écht wat er tussen jou en de ander gaande is, en doe je dit onmiddellijk (of bespreek je helemaal niet wat er tussen jou en de ander gaande is)?
Veel hoogvliegers voelen zich vroeg anders. Sneller denken. Intenser voelen. Dat kan eenzaam maken.
In leiderschap verandert die eenzaamheid van kleur. Het wordt eenzaamheid als spier. Een vermogen om alleen te kunnen staan.
Soms vraagt leiderschap dat. Minuten. Dagen. Of jaren.
Wie vaker door diepe dalen gaat, leert de cyclus herkennen. Dan verdwijnt angst voor de nacht van de ziel. Dan ontstaat verlangen naar stille momenten.
Momenten waarin je opnieuw vraagt:
Wie ben ik?
Wat wil ik?
Wat wil het leven van mij?
Zoals Howard Thurman zei:
“Don’t ask yourself what the world needs. Ask yourself what makes you come alive.
Because what the world needs is people who have come alive.”
Ik wens je een goede en genoeglijke reis in jouw ontwikkeling als leider.
Ben je op zoek naar loopbaancoaching in Den Haag? Of coaching rond hoogbegaafdheid en leiderschap?
Neem gerust contact op. Een eerste kennismaking is vrijblijvend en kosteloos. Telefonisch of via Google Meet, Zoom of Teams.
Petra Hiemstra
petra.hiemstra@haagsehoogvliegers.nl
06 33803867
Liever eerst zelf aan de slag? Bestel dan dit Doe Het Zelf-Coachtraject voor 7,50 Euro (e book)