Paradijsvogel?

“Ik heb er zo’n hekel aan, als ze me op het werk een paradijsvogel noemen”, verzucht een vriendin in een apprespons op één van mijn laatste blogs. We appen regelmatig over haar haat-liefde verhouding met neurodivergentie. Ze vervolgt:

“Me paradijsvogel noemen: dat is een reden om me bepaalde opdrachten niet te geven, omdat ze bang zijn dat ik me niet aan hun regels houd … Daar hebben ze gelijk in, maar ik heb die plek nodig om de regels te kunnen veranderen … Daar heeft de samenleving meer aan. Ambtenaren trouwens ook, maar die zijn bang voor verandering en ons huidige DT/MT is niet sterk genoeg om ermee aan de slag te gaan. Dus ik zoek naar andere oplossingen. Dus in plaats van strategisch te adviseren, probeer ik strategisch te handelen, omdat ik denk dat dat nodig is. Regelmatig buiten zijn, helpt me daarbij.”

Daarom deze kleine ode voor haar én alle andere (zelf) (be/ge)noemde paradijsvogels …